Alaric Barag-Skaud

Imię: Alaric

Przydomek: „Pierdzący-Proszek”

Ojcostwo: Falgrimsson

Nazwisko: Barag-Skaud (Śpiewające Działo / Machina oblężnicza)

Klan: Grungron-Wyr (Biała Kuźnia)

Pochodzenie: Karak-Norm

Jaki Ojciec, takie dzieci:
Początki rodziny Alarica sięgają 1000 lat wstecz. Założyli ją Durgim „Włochata-Pięść” Skaud (Podziemny Wojownik) i Dunhilda „Pieśń-Bohatera” Grimazul-Dong, która była pierwszym w rodzinie bardem bitewnym. Na cześć swoich rodziców ich jedyny syn Gorek „Złamany-Nos” zmienił swoje nazwisko na Barag-Skaud. Gorek później ożenił się z Gurtrud „Wilcze-Oko” Azgal (Bard Bitewny). Od tego czasu linia rozwijała się nie przerwanie kultywując tradycję śpiewu wśród kolejnych córek. Ojciec Alarika urodził się i wychował w twierdzy Zhufbar jak wiele pokoleń przed nim. Już od młodych lat Falgrim, jak i jego ojciec przed nim, wykazywał talent inżynierski. Dołączenie młodego krasnoluda do Gildii było tylko kwestią czasu. Kształcił się tam przez 30 lat osiągając kolejno stopień inżyniera i starszego inżyniera. Choć jego umiejętności i osiągnięcia sprawiały, że wielu członków gildii najchętniej widziałoby go wśród Mistrzów, sam Falgrim się na to nie zdecydował. Chciał za to bardzo spróbować swoich sił w wojaczce i gdy nadarzyła się pierwsza okazja dołączył do garnizonu Zhufbaru.

Po około 20 latach walk przeplatanych chwilami wytchnienia, Falgrim musiał odwiesić topór nad kominek. Zmusiły go do tego rany odniesione w ostatniej potyczce z zielonymi. Stracił w niej ucho, a pogruchotana noga jak na złość nie chciała się zrastać. Rozumiejąc, że nie może już udzielać swojego silnego ramienia twierdzy podjął się nauczania w Gildii, gdzie wykształcił przynajmniej trzy pokolenia przyszłych inżynierów. Z niektórymi uczniami nadal utrzymuje kontakt, również z tymi, którzy zdecydowali się na zamieszkanie w ludzkich siedzibach, choć osobiście tego nie pochwala.

Przydomek „Ten-Który-Zrzędzi” zyskał przez ciągłe wytykanie błędów w projektach młodszych inżynierów. Gdy mimo protestów i ostrzeżeń Falgrima jeden z takich projektów został uruchomiony i w efekcie doprowadził do śmierci piętnastu testujących przydomek zmieniono na „Ten-Który-Ma-Prawo-Zrzędzić”, również w uznaniu jego dotychczasowych inżynierskich osiągnięć.

Miej więcej 10 lat po swojej ostatniej bitwie Falgrim poznał i zakochał się z wzajemnością w Katlinie „Słodkie-Pieśni” Azril-Klad (Srebrna-Tarcza/Zbroja) z którą spłodził trójkę potomstwa: dwóch synów: Mordreda, Urlika, i córkę Dertain. Po narodzinach córki Falgrim zgodził się przyjąć tytuł Mistrza Inżyniera zastępując swego niegdysiejszego nauczyciela Barika „Kruczą Brodę” Grunga.

Niestety w kolejnych latach, Grungni nie był łaskawy dla rodziny Barag-Skauda. Obaj synowie, którzy po osiągnięciu dorosłości, tak jak kiedyś ich ojciec, dołączyli do garnizonu Twierdzy, zginęli w walkach z zielonymi w przeciągu 5 lat. Córkę, którą Katlinie w duchu tradycji kształciła na Barda, dosięgnęła strzała skavenów, gdy śpiewała podnoszące na duchu pieśni podziemnym wojownikom w trakcie jednej z bitew o południowy korytarz twierdzy. Falgrim załamany stratą synów i córki postanowił wyjechać do Karak-Norm wraz z żoną.

Pierwszy w twierdzy:
Alaric „Pierwszy Barag-Skaud urodzony w Karak-Norm” (cyt. Falgrim) pojawił się w rok po przybyciu. Falgrim z radością zaczął uczyć syna podstaw inżynierii, gdy tylko mały zaczął wykazywać zainteresowanie różnymi mechanizmami w gabinecie ojca. Alaric jednak nie odziedziczył w pełni talentu po swoich przodkach i wszystkie osiągnięcia zawdzięczał ciężkiej pracy i długich godzinach nad licznymi zgromadzonymi przez Falgrima tomami.

Alaric dorastał słuchając wszystkich opowieści o poprzednim życiu ojca z zapartym tchem. Gdy miał 25 lat wyprosił u ojca błogosławieństwo dla podróży do twierdzy Zhufbar. Choć początkowo Falgrim nie chciał o tym słyszeć, wiedział, że Zhufbar to szansa na drodze do wielkości. Alaric otrzymał od ojca list żelazny, który miał mu otworzyć drogę do jednego z najlepszych ośrodków wiedzy, może poza samym Karaz-a-Karak.

W Zhufbar na nauce inżynierskiego fachu spędził 20 lat, odnosząc liczne sukcesy i znacznie liczniejsze porażki. Zyskał przydomek „Pierdzący-Proszek”, po nieudanej próbie opracowania bezdymnego prochu (proch nie tylko dawał dużo dymu, ale też potwornie śmierdział i długo się palił). Mimo, różnych wypadków stał się uznanym inżynierem. Gdy dobiegał 41 lat, odezwała się w nim ojcowska krew. Alaric zaciągnął się na dziesięć długich lat do garnizonu twierdzy.

Początkowo został zwerbowany jako podziemny wojownik, gdzie szybko okazało się, że lepiej radzi sobie z bronią dystansową. W trakcie jednego z rutynowych partoli w skutek zasadzki Skavenów został ciężko ranny - kuracja trwała kilka miesięcy. Po wyleczeniu poprosił o przeniesienie na zewnętrzy mur do jednostki krasnoludzkich snajperów. Po trzech miesiącach intensywnego szkolenia trafił na jedną z dalszych linii umocnień.

Pozostałe lata służby minęły bardzo szybko, choć nie bezkrwawo, zielonoskórzy okazali się zupełnie innym typem przeciwnika. Kilka razy dotychczasowe tyły stawały się pierwszą linią frontu. Alaric nigdy nie ustępował pola i raz tylko dzięki poświęceniu jego i oddziału natarcie traciło impet. Czas oddany twierdzy dobiegł końca - Alaric wyruszył z powrotem do Karak-Norm wraz z siostrą*. Gdy dotarł na miejsce dowiedział się, że Gwenelyn mimo sprzeciwów ojca potajemnie uczyła się od matki pieśni bitewnych. Wyruszyła, na miesiąc przed przybyciem brata i siostry w stronę Hengardu, jednak ostatecznego celu podróży nie zdradziła nawet matce.

<p style="margin-bottom:0cm">Alaric w jednej chwili spakował się i wyruszył w pościg, choć sam nie wie, co zrobi, gdy ją już znajdzie…

<p lang="pl-PL" style="margin-bottom:0cm">

<p style="margin-bottom:0cm">''*Pięć lat po ostatnim synu Falgrima na świat przyszły jeszcze dwie bliźniaczki: Sigrid i Gwenelyn. Pamiętając o ukochanej Dertain ojciec Alarica kategorycznie zabronił kształcenia swoich córek na bardów. Sigrid nie wykazywała chęci do śpiewu, za to bardzo pociągała ją medycyna. W krótkim czasie zaczęła, ku przerażeniu Falgrima, kształcić się ze znakomitym rezultatem na fleczera, a później na chirurga polowego. Gdy osiągnęła wiek 35 lat wyruszyła za bratem do Zhufbaru, gdzie przez kilka lat zajmowała się rannymi (opiekowała się m.in. Alaricem).''

Spotkanie w drodze:
WIP

<p style="margin-bottom:0cm">